Feeds:
Posts
Comments

ბავშობიდან ჩავიციკლებოდი ერთ რომელიმე სელებრითზე და უგონოდ, გულის აჩქარებამდე ვიყავი შეყვარებული. ვაკვირდებოდი მიმიკებს,ქცევებს, ლაპარაკის მანერას და აშ. მერე ტვინს ვუბურღავდი მეგობრებს, თუ არ იცნობდნენ მის შემოქმედებას ნახეთ, ნახეთ რა მაგარია  მეთქი! დააა თუ არ მოეწონებოდათ, ვაი.. თუმცა ასეთ დროს პირდაპირ იშვიათად მიმხელდნენ შთაბეჭდილებას 😀

გმირები როგორი წარმატებითაც  მიყვარდებოდნენ,  ანალოგიურად  მათი გადაგდებაც  მალევე შემეძლო. ახლა რომ ვიგონებ, რა ენთუზიაზმით ვაგროვებდი ენრიკეს პოსტერებს და ამით ვეჯიბრებოდი კიდეც ჩემს კლასელებს, მეცინება : ) ემინემი,აკონი, შაკირა, 2ფაქი,  blue (ეს ბიჭები ახლაც კარგად მაგონდებიან : დ ტკბილ მოგონებათა სიაში მყავს შეყვანილი, ამაზე სხვა პოოსტში) ჩემი კუმირების მოკლე ჩამონათვალია.

თუმცა ისეთი კუმირებიც მყავს, რომელთაც დრო არ გასვლიათ : ბლაშ:  მაგალითად- უილ სმიტი ♥

ჩემი ყველაზე სევდიანი და ყველაზე სასაცილო გმირი ♥

ჰოლუვუდში ბოლო დროს ნიჭიერი ხალხის დეფიციტი რომააა დამეთანხმებით. უილიარდი კი  ერთი მათგანია იმ მცირერიცხოვანი მსახიობებიდან, რომელიც ერთნაირი წარმატებით მოღვაწეობს დრამატულ თუ კომედიურ ფილმებში.


ჩემი უილი, (რაღა ჩემი ,  მაგრამ იმედს არ ვკარგავ მაინც : ) 42 wlisაა .( როგორ სწრაფად გადის მართლაც წლები :დ თითქოს უილი და ბრედი ჩემს ხელში დაკაცდნენ :d  შვილს რომ ვეტყვი მე მათი თანამედროვე ვიყავითქო 😀 იუჰ :D)

 

მამის მსგავსად  პატარა სმიტმაც მალევე დაიმსახურა ხალხის სიყვარული


რაც შეეხება ფილმოგრაფიას, სუბიექტური ვიქნები და  მისი შემოქმედების მიმოხილვას seven pounds-ით დავიწყებ ♥

Seven poundsეს არის ერთ-ერთი საუკეთესო დრამა, სადაც პარტნიორობას როზარიო დოუსონი უწევს.  საკუთარი გამოცდილებას გაგიზიარებთ და გეტყვით, რომ მისი ყურებისას ცრემლებს ვერ შეიკავებთ 🙂 მოკლედ, სანამ ჯადოსნურ GOM player-ს დააწკაპუნებდეთ, “პლატოკების” მომარაგება არ დაგავიწყდეთ

 

 

The  Pursuit of Happyness ბიოგრაფიული დრამა, მარტოხელა მამაზე, რომელიც დაბრკოლებების მიუხედავად ცდილობს იზრუნოს შვილზე და ამისათვის ძალა არ დაიშუროს. შესანიშნავი ფილმი სევდიანი განწყობითა და იმედიანი დასასრულით ♥♥

Hancock ფანტასტიკა, სადაც ზებუნებრივი ნიჭით დაჯილდოებული უსახლკარო ჰენკოკი ცდილობს იმიჯის გამოსწორებას. მხიარული და სასაცილო უილი შარლიზ ტერონთან ერთად  ახალი სუპერგმირის ძიებაში.

 

 

Hitchევა მენდესი უწევს პარტნიორობას კომედიურ  ფილმში ჰიტჩი, ამბიციური ჟურნალისტისა და შარლატანის ტანდემი ♥♥

დასასრულს, ხალისიანი განწყობისათვის,  90-იან წლებსაც გადავხედოთ და მაშინდელი ჰიტ-პარადების  ლიდერი კლიპი – Getting Jiggy With It გავიხსენოთ

 

 

არანაკლებ წარმატებული კლიპი-მაიამი, სადაც მშვენიერი  ევა მენდესიც მონაწილეობს

 

ზამთრის დადგომამ მეც გამაზარმაცა.

ბლოგოსფეროში შემოსვლა ენთუზიაზმით დავიწყე, მაგრამ მერე..მალევე ჩაქრა. საკუთარი თავი და მასში ჯერ კიდევ არსებული სინდისი რომ არ შემაწუხებდეს ამ ყველაფერს ცხოვრების გაძვირებას დავაბრალებდი, მაგრამ ფაქტი ერთია – აზროვნებისა და სუნთქვის ამზომი ჯერ არ გამოუგონებიათ. ასე რომ სრულიად საქართველოს მოსახლეობავ, ისარგებლეთ ამ დროებითი თავისუფლებით. თორემ მალე ბიუჯეტი კვლავ შესავსები გახდება და მერე.. მერე ვინ იცის..

ბოლო დროინდელი მოვლენები მაიძულებენ ჩემი პოზიციური შეხედულებები რადიკალური კუთხით შევცვალო. უკვე ვნანობ კიდეც,  ჩემი ქალაქის მერად გიგი რომ ავირჩიე. მჯეროდა მისი. ახლაც მახსოვს, როგორ მიხაროდა საარჩევნო უბანში მისვლა და რა გულის ფანცქალით შემოვხაზე  5, ჩემი პირველი ხმა საქართველოს მომავლის შეცვლას მოვახმარე,  პროგრესის მოლოდინში კი ისე რეგრესირდა  ქვეყანა, გონზე მოსვლაც კი ვერ მოვასწარი.

ჩვენი ქვეყნის უბედურება იცით რაშია? ბევრს ვლაპარაკობთ და არაფერს ვაკეთებთ. “რამე გვეშველება?” ეს ფრაზა უკვე ჩვევად გადაექცა საზოგადოებას და რეაქცია მხოლოდ მხრების აჩეჩვით შემოიფარგლება.  ვაღიაროთ, ჩვენ, პოლიტიკის არაფერი გვესმის. არც მოქალაქეობრივი თვითშეგნება გვაქვს განვითარებული. ქვეყნის ბედს ერთი-ორ ჩინოვნიკს ვანდობთ და მერე ყველა  უბედურებას მას ვაბრალებთ.  ადვილია სახლში თბილად კოტრიალი და  კრიტიკა.  ერთმა გონიერმა ადამიანმა მითხრა, ქვეყანაში ოპოოზიციას საზოგადოება ქმნისო. და მართალიცაა. აქამდე მეც დაუსრულებრივ ვწუწუნებდი ოპოზიციის უსუსურობაზე. ახლა კი ჩემს უსუსურობაშიც დავრწმუნდი.

ერთმა უცხოელმა მეგობარმა მკითხა, თქვენს ქვეყანაში სულ აქციებია და რატომ არაფერი იცვლებაო. მე მაშინ არაფერი ვუთხარი,  რას ვუპასუხებდი? დაბრმავებული ვიყავი 5იანებით. ახლა? ახლა ვეტყვი, რომ ჩვენ საფრანგეთისგან განსხვავებით ცივილიზებულ ერობაზე გვაქვს პრეტენზია და მხოლოდ მშვიდობიანი აქციებით შემოვიფარგლებით, აბა რა საკადრისია, ველურები ხომ არ ვართ, ფრანგებსავით, მანქანები და შუშები ჩავამსხვრიოთ?  შედეგი… შედეგი ისაა, რომ ჩვენ ვყეფთ, ქარავანი მიდის. აი საფრანგეთში კი მთავრობა პენსიონერებს გადაყვა. ჩვენთან? რამდენი რამე უნდა მოხდეს რომ ხალხმა ხმა ავიმაღლოთ? ოღონდ ოპოზიციის წისქვილზე არ ვასხავ წყალს. უგუნური ოპოზიციის გამოა რომ საზოგადოებას რწმენაც აქვს დაკარგული.

P.S ვიცი ამდენი პოლიტიკა მოგბეზრდათ , მაგრამ ეს ჩვენი რეალობაა  და მეც ვეღარ მოვითმინე ჩემი აზრი არ გამომეთქვა  ამასთან დაკავშირებით:(

ესეც ასე, ჩემი თავი მეტნაკლებად  წარმოგიდგინეთ. ყოველთვის მიჭირს ხოლმე დაწყება, მიჭირს და თან არც მიყვარს( ალბათ სწორედ მაგიტომაც).

ჩემი წინა პოსტებიდან მიხვდებოდით, რომ ქალთევზას ბლოგზე მხოვდით. მაინტერესებს და მიყვარს ყველაფერი ამ ჯადოსნური არსებების გარშემო რაც კი რამ ტრიალებს.

But.. This blog  is not just for dreamers, mermaids or other ocean’s lodjers…   So, Join us !
მოკლედ,
დანარჩენს შემდეგ პოსტებში გაიგებთ

Far out in the ocean, where the water is as blue as the prettiest cornflower, and as clear as crystal, it is very, very deep; so deep, indeed, that no cable could fathom it: many church steeples, piled one upon another, would not reach from the ground beneath to the surface of the water above. There dwell the Sea King and his subjects.

We must not imagine that there is nothing at the bottom of the sea but bare yellow sand. No, indeed; the most singular flowers and plants grow there; the leaves and stems of which are so pliant, that the slightest agitation of the water causes them to stir as if they had life. Fishes, both large and small, glide between the branches, as birds fly among the trees here upon land. In the deepest spot of all, stands the castle of the Sea King. Its walls are built of coral, and the long, gothic windows are of the clearest amber. The roof is formed of shells, that open and close as the water flows over them. Their appearance is very beautiful, for in each lies a glittering pearl, which would be fit for the diadem of a queen.

The Sea King had been a widower for many years, and his aged mother kept house for him. She was a very wise woman, and exceedingly proud of her high birth; on that account she wore twelve oysters on her tail; while others, also of high rank, were only allowed to wear six. She was, however, deserving of very great praise, especially for her care of the little sea-princesses, her grand-daughters. They were six beautiful children; but the youngest was the prettiest of them all; her skin was as clear and delicate as a rose-leaf, and her eyes as blue as the deepest sea; but, like all the others, she had no feet, and her body ended in a fish’s tail.

All day long they played in the great halls of the castle, or among the living flowers that grew out of the walls. The large amber windows were open, and the fish swam in, just as the swallows fly into our houses when we open the windows, excepting that the fishes swam up to the princesses, ate out of their hands, and allowed themselves to be stroked.

Outside the castle there was a beautiful garden, in which grew bright red and dark blue flowers, and blossoms like flames of fire; the fruit glittered like gold, and the leaves and stems waved to and fro continually. The earth itself was the finest sand, but blue as the flame of burning sulphur. Over everything lay a peculiar blue radiance, as if it were surrounded by the air from above, through which the blue sky shone, instead of the dark depths of the sea. In calm weather the sun could be seen, looking like a purple flower, with the light streaming from the calyx. Each of the young princesses had a little plot of ground in the garden, where she might dig and plant as she pleased. One arranged her flower-bed into the form of a whale; another thought it better to make hers like the figure of a little mermaid; but that of the youngest was round like the sun, and contained flowers as red as his rays at sunset.

She was a strange child, quiet and thoughtful; and while her sisters would be delighted with the wonderful things which they obtained from the wrecks of vessels, she cared for nothing but her pretty red flowers, like the sun, excepting a beautiful marble statue. It was the representation of a handsome boy, carved out of pure white stone, which had fallen to the bottom of the sea from a wreck. She planted by the statue a rose-colored weeping willow. It grew splendidly, and very soon hung its fresh branches over the statue, almost down to the blue sands. The shadow had a violet tint, and waved to and fro like the branches; it seemed as if the crown of the tree and the root were at play, and trying to kiss each other.

Nothing gave her so much pleasure as to hear about the world above the sea. She made her old grandmother tell her all she knew of the ships and of the towns, the people and the animals. To her it seemed most wonderful and beautiful to hear that the flowers of the land should have fragrance, and not those below the sea; that the trees of the forest should be green; and that the fishes among the trees could sing so sweetly, that it was quite a pleasure to hear them. Her grandmother called the little birds fishes, or she would not have understood her; for she had never seen birds.

“When you have reached your fifteenth year,” said the grand-mother, “you will have permission to rise up out of the sea, to sit on the rocks in the moonlight, while the great ships are sailing by; and then you will see both forests and towns.”

In the following year, one of the sisters would be fifteen: but as each was a year younger than the other, the youngest would have to wait five years before her turn came to rise up from the bottom of the ocean, and see the earth as we do. However, each promised to tell the others what she saw on her first visit, and what she thought the most beautiful; for their grandmother could not tell them enough; there were so many things on which they wanted information. None of them longed so much for her turn to come as the youngest, she who had the longest time to wait, and who was so quiet and thoughtful.

Many nights she stood by the open window, looking up through the dark blue water, and watching the fish as they splashed about with their fins and tails. She could see the moon and stars shining faintly; but through the water they looked larger than they do to our eyes. When something like a black cloud passed between her and them, she knew that it was either a whale swimming over her head, or a ship full of human beings, who never imagined that a pretty little mermaid was standing beneath them, holding out her white hands towards the keel of their ship.

As soon as the eldest was fifteen, she was allowed to rise to the surface of the ocean. When she came back, she had hundreds of things to talk about; but the most beautiful, she said, was to lie in the moonlight, on a sandbank, in the quiet sea, near the coast, and to gaze on a large town nearby, where the lights were twinkling like hundreds of stars; to listen to the sounds of the music, the noise of carriages, and the voices of human beings, and then to hear the merry bells peal out from the church steeples; and because she could not go near to all those wonderful things, she longed for them more than ever. Oh, did not the youngest sister listen eagerly to all these descriptions? and afterwards, when she stood at the open window looking up through the dark blue water, she thought of the great city, with all its bustle and noise, and even fancied she could hear the sound of the church bells, down in the depths of the sea.

In another year the second sister received permission to rise to the surface of the water, and to swim about where she pleased. She rose just as the sun was setting, and this, she said, was the most beautiful sight of all. The whole sky looked like gold, while violet and rose-colored clouds, which she could not describe, floated over her; and, still more rapidly than the clouds, flew a large flock of wild swans towards the setting sun, looking like a long white veil across the sea. She also swam towards the sun; but it sunk into the waves, and the rosy tints faded from the clouds and from the sea.

The third sister’s turn followed; she was the boldest of them all, and she swam up a broad river that emptied itself into the sea. On the banks she saw green hills covered with beautiful vines; palaces and castles peeped out from amid the proud trees of the forest; she heard the birds singing, and the rays of the sun were so powerful that she was obliged often to dive down under the water to cool her burning face. In a narrow creek she found a whole troop of little human children, quite naked, and sporting about in the water; she wanted to play with them, but they fled in a great fright; and then a little black animal came to the water; it was a dog, but she did not know that, for she had never before seen one. This animal barked at her so terribly that she became frightened, and rushed back to the open sea. But she said she should never forget the beautiful forest, the green hills, and the pretty little children who could swim in the water, although they had not fish’s tails.

The fourth sister was more timid; she remained in the midst of the sea, but she said it was quite as beautiful there as nearer the land. She could see for so many miles around her, and the sky above looked like a bell of glass. She had seen the ships, but at such a great distance that they looked like sea-gulls. The dolphins sported in the waves, and the great whales spouted water from their nostrils till it seemed as if a hundred fountains were playing in every direction.

The fifth sister’s birthday occurred in the winter; so when her turn came, she saw what the others had not seen the first time they went up. The sea looked quite green, and large icebergs were floating about, each like a pearl, she said, but larger and loftier than the churches built by men. They were of the most singular shapes, and glittered like diamonds. She had seated herself upon one of the largest, and let the wind play with her long hair, and she remarked that all the ships sailed by rapidly, and steered as far away as they could from the iceberg, as if they were afraid of it. Towards evening, as the sun went down, dark clouds covered the sky, the thunder rolled and the lightning flashed, and the red light glowed on the icebergs as they rocked and tossed on the heaving sea. On all the ships the sails were reefed with fear and trembling, while she sat calmly on the floating iceberg, watching the blue lightning, as it darted its forked flashes into the sea.

When first the sisters had permission to rise to the surface, they were each delighted with the new and beautiful sights they saw; but now, as grown-up girls, they could go when they pleased, and they had become indifferent about it. They wished themselves back again in the water, and after a month had passed they said it was much more beautiful down below, and pleasanter to be at home. Yet often, in the evening hours, the five sisters would twine their arms round each other, and rise to the surface, in a row. They had more beautiful voices than any human being could have; and before the approach of a storm, and when they expected a ship would be lost, they swam before the vessel, and sang sweetly of the delights to be found in the depths of the sea, and begging the sailors not to fear if they sank to the bottom. But the sailors could not understand the song, they took it for the howling of the storm. And these things were never to be beautiful for them; for if the ship sank, the men were drowned, and their dead bodies alone reached the palace of the Sea King

When the sisters rose, arm-in-arm, through the water in this way, their youngest sister would stand quite alone, looking after them, ready to cry, only that the mermaids have no tears, and therefore they suffer more.

“Oh, were I but fifteen years old,” said she: “I know that I shall love the world up there, and all the people who live in it.”

At last she reached her fifteenth year.

“Well, now, you are grown up,” said the old dowager, her grandmother; “so you must let me adorn you like your other sisters;” and she placed a wreath of white lilies in her hair, and every flower leaf was half a pearl. Then the old lady ordered eight great oysters to attach themselves to the tail of the princess to show her high rank.

“But they hurt me so,” said the little mermaid.

“Pride must suffer pain,” replied the old lady. Oh, how gladly she would have shaken off all this grandeur, and laid aside the heavy wreath! The red flowers in her own garden would have suited her much better, but she could not help herself: so she said, “Farewell,” and rose as lightly as a bubble to the surface of the water.

The sun had just set as she raised her head above the waves; but the clouds were tinted with crimson and gold, and through the glimmering twilight beamed the evening star in all its beauty. The sea was calm, and the air mild and fresh. A large ship, with three masts, lay becalmed on the water, with only one sail set; for not a breeze stiffed, and the sailors sat idle on deck or amongst the rigging. There was music and song on board; and, as darkness came on, a hundred colored lanterns were lighted, as if the flags of all nations waved in the air. The little mermaid swam close to the cabin windows; and now and then, as the waves lifted her up, she could look in through clear glass window-panes, and see a number of well-dressed people within.

Among them was a young prince, the most beautiful of all, with large black eyes; he was sixteen years of age, and his birthday was being kept with much rejoicing. The sailors were dancing on deck, but when the prince came out of the cabin, more than a hundred rockets rose in the air, making it as bright as day. The little mermaid was so startled that she dived under water; and when she again stretched out her head, it appeared as if all the stars of heaven were falling around her, she had never seen such fireworks before. Great suns spurted fire about, splendid fireflies flew into the blue air, and everything was reflected in the clear, calm sea beneath. The ship itself was so brightly illuminated that all the people, and even the smallest rope, could be distinctly and plainly seen. And how handsome the young prince looked, as he pressed the hands of all present and smiled at them, while the music resounded through the clear night air.

It was very late; yet the little mermaid could not take her eyes from the ship, or from the beautiful prince. The colored lanterns had been extinguished, no more rockets rose in the air, and the cannon had ceased firing; but the sea became restless, and a moaning, grumbling sound could be heard beneath the waves: still the little mermaid remained by the cabin window, rocking up and down on the water, which enabled her to look in.

After a while, the sails were quickly unfurled, and the noble ship continued her passage; but soon the waves rose higher, heavy clouds darkened the sky, and lightning appeared in the distance. A dreadful storm was approaching; once more the sails were reefed, and the great ship pursued her flying course over the raging sea. The waves rose mountains high, as if they would have overtopped the mast; but the ship dived like a swan between them, and then rose again on their lofty, foaming crests. To the little mermaid this appeared pleasant sport; not so to the sailors. At length the ship groaned and creaked; the thick planks gave way under the lashing of the sea as it broke over the deck; the mainmast snapped asunder like a reed; the ship lay over on her side; and the water rushed in.

The little mermaid now perceived that the crew were in danger; even she herself was obliged to be careful to avoid the beams and planks of the wreck which lay scattered on the water. At one moment it was so pitch dark that she could not see a single object, but a flash of lightning revealed the whole scene; she could see every one who had been on board excepting the prince; when the ship parted, she had seen him sink into the deep waves, and she was glad, for she thought he would now be with her; and then she remembered that human beings could not live in the water, so that when he got down to her father’s palace he would be quite dead. But he must not die. So she swam about among the beams and planks which strewed the surface of the sea, forgetting that they could crush her to pieces. Then she dived deeply under the dark waters, rising and falling with the waves, till at length she managed to reach the young prince, who was fast losing the power of swimming in that stormy sea. His limbs were failing him, his beautiful eyes were closed, and he would have died had not the little mermaid come to his assistance. She held his head above the water, and let the waves drift them where they would.

In the morning the storm had ceased; but of the ship not a single fragment could be seen. The sun rose up red and glowing from the water, and its beams brought back the hue of health to the prince’s cheeks; but his eyes remained closed. The mermaid kissed his high, smooth forehead, and stroked back his wet hair; he seemed to her like the marble statue in her little garden, and she kissed him again, and wished that he might live.

Presently they came in sight of land; she saw lofty blue mountains, on which the white snow rested as if a flock of swans were lying upon them. Near the coast were beautiful green forests, and close by stood a large building, whether a church or a convent she could not tell. Orange and citron trees grew in the garden, and before the door stood lofty palms. The sea here formed a little bay, in which the water was quite still, but very deep; so she swam with the handsome prince to the beach, which was covered with fine, white sand, and there she laid him in the warm sunshine, taking care to raise his head higher than his body. Then bells sounded in the large white building, and a number of young girls came into the garden. The little mermaid swam out farther from the shore and placed herself between some high rocks that rose out of the water; then she covered her head and neck with the foam of the sea so that her little face might not be seen, and watched to see what would become of the poor prince.

She did not wait long before she saw a young girl approach the spot where he lay. She seemed frightened at first, but only for a moment; then she fetched a number of people, and the mermaid saw that the prince came to life again, and smiled upon those who stood round him. But to her he sent no smile; he knew not that she had saved him. This made her very unhappy, and when he was led away into the great building, she dived down sorrowfully into the water, and returned to her father’s castle.

She had always been silent and thoughtful, and now she was more so than ever. Her sisters asked her what she had seen during her first visit to the surface of the water; but she would tell them nothing. Many an evening and morning did she rise to the place where she had left the prince. She saw the fruits in the garden ripen till they were gathered, the snow on the tops of the mountains melt away; but she never saw the prince, and therefore she returned home, always more sorrowful than before. It was her only comfort to sit in her own little garden, and fling her arm round the beautiful marble statue which was like the prince; but she gave up tending her flowers, and they grew in wild confusion over the paths, twining their long leaves and stems round the branches of the trees, so that the whole place became dark and gloomy.

At length she could bear it no longer, and told one of her sisters all about it. Then the others heard the secret, and very soon it became known to two mermaids whose intimate friend happened to know who the prince was. She had also seen the festival on board ship, and she told them where the prince came from, and where his palace stood.

“Come, little sister,” said the other princesses; then they entwined their arms and rose up in a long row to the surface of the water, close by the spot where they knew the prince’s palace stood.

 

to be continuod

 ჩრდილოეთის ქვეყანა

 სერია-ა   

   I  denmark

რა ასოციაციები ჩნდება დანიის ხსენებისას? თქვენი არ ვიცი და მე ის სვე-ბედნიერი დღე მახსენდება, აი მაშინ, შუა ზაფხული რომ იყო და ჩვენი ბიჭები სტადიონზე იყინებოდნენ, სამაგიეროდ 6 გოლით დაუბრუნდნენ თავიან ქვეყანას და ჩვენც იმედიანად შევუდექით გულშემატკივრობას.
უჰ, როგორ მიხაროდა. ჯერ კიდევ მაშინ მჯეროდა ჩვენი ბიჭების გამოფხიზლების და კიდევ მახსოვს სიხარულისგან დავლილი ჟრუანტელის გემო. თუმცა ახლა უკვე სხვა დროა, აგერ მალტაც დავამარცხეთ და სტუმრად ნიჩიაც ვითამაშეთ. პატარა საქმე არ გეგონოთ. მოკლედ, ამ ფეხბურთზე ლაპარაკს ვერასდროს ვანებებ თავს. აი ჩემი სუსტი წერტილიც, პირველივე პოსტებში. მოკლედ, I swear no more football. (ამ პოსტში)

დანია (სკანდინავისი ქვეყნები) ჩემი საოცნებო და საყვარელი ქვეყანაა, სანამ უშუალოდ გავეცნობი ამ ქვეყანას, თქვენც ჩემთან ერთად იმოგზაურეთ ქალთევზას ქვეყანაში ♥ ♥                                                                                                                      

ჩრდილოეთ ევროპის ეს პატარა ქვეყანა, იუტლანდიიის ნახევარკუნდზულთან ერთად 443 კუნძულს მოიცავს (მათ შორის ფარერებს , ვგიჯდები რატომგაც ამ კუნძულზე). 2000 წლიდან ერესუნის ხიდით სამხრეთ შვედეთს უკავშირდება, რითაც უფრო მოსახერხებელი გახდა ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობა (უფრო კოკრეტულად კი სპირტიანი სასმელების შვედეთში გატანა: )))) ).

ქვეყნის დედაქალაქია კოპენჰაგენი
მოსახლეობა- 5.5 მილიონი
ოფიციალური ენა დანიური
მმართველობის ფორმა-კონსტიტუციური მონარქია
ფულის ერთეული-კრონა
საინტერესოა ქვეყნის დევიზი- ღმერთის დახმარება, ხალხის სიყვარული და დანიის სიძლიერე.
ეს ულამაზესი ლანდშაფტის, ტბების და თეთრი ღამეების ქვეყანა, ბევრი ცნობილი მხატვრის მუზას წარმოადგენდა

A little bit about history

დანიის უკეთ გასაცნობად, საინტერესოა მოკლე ისტორიული ექსკურსი, თავდაპირველად დანიის ტერიტორია ანგლების, საქსების, კიმბირებისა და იუტების ტომებით ყოფილა დასახლებული, მე5-6 საუკუნეებში ეს ტერიტორია შვედეთიდან გადმოსახლებულმა დანებმა დაიკავეს, რომლებიც შეერწყნენ დარჩენილ იუტებსა და სხვა ტომებს. მე6-მე8 საუკუნეებში ირღვევა პირვანდელი გვაროვნული წყობილება,, ძლიერდება კონუნგების როლი. მეფე ჰორმ მოხუცის დროს კი შეიქმნა ადრინდელი ფეოდალური სახელმწიფო. ქვეყანაში მეათე საუკუნეში გავრცელდა ქრისტიანობა. კნუდ I დიდის დროს, ამ პატარა ქვეყანამ მცირე ხნით, მაგრამ მაინც მოახერხა ინგლისისა და ნორვეგიის დამორჩილება, შემდეგ კი ბალტიის ზღვის სამხრეთ და აღმოსავლეთ ნაწილები დაიპყრო და საკმაოდ ძლიერ სახელმწიფოს წარმოადგენდა ჩრდილოეთში, რომელიც ბატონობდა შვედეთზეც, თუმცა 1523 წელს შვედეთმა დანიელთა ბატონობისგან თავი გაინთავისუფლა. 1536 წელს ლუთერანული რეფორმაცია გატარდა, ნაპოლეონის ომებში დამარცხების შედეგად კი დაკარგა ნორვეგია და კუნძული ჰელგოლანდი.(და ამის მერე საკუტარი თავი ეყუდვნის მხოლოდ)
საინტერესო იყო დანიის პოზიცია პირველი მსოფლიო ომის დროს, მან ნეიტრალიტეტი გამოაცხადა. მეოცე საუკუნეში კი ამერიკას მიყიდა ვესტინდოეთის სამფლობელოები.
მეორე მსოფლიო ომში, წინამორბედისაგან განსხვავებით პოზიცია ჰქონდა არჩეული და ფაშისტების წინააგმდეგ იბრძოდა, რის გამოც გერმანიამ დაარღვია თავდაუსხმელობის პაქტი და დანიის ოკუპაცია მოახდინა.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, დანია ჩვენი საოცნებო ნატოს შექმნის ერთ-ერთ ფუნდამენტალურ ქვეყანად იქცა.

ეკონომიკური განვითარების მხრივ დანია ერთ-ერთი მოწინავე ქვეყანაა მსოფლიოში, აქ უმუშევრობის დონე მხოლოდ 6,3%. აღსანიშნავია რომ “ფორბსის” გამოკითხვებით ბედნიერიერების მაჩვენებლით დანიას პირველი ადგილი უკავია. დანიაში კარგად ცხოვრობს რესპოდენტთა 82 პროცენტი, 17 პროცენტს გარკვეული პრობლემები გააჩნიათ, მხოლოდ 1 პროცენტმა აღიარა, რომ ცოტა უჭირთ.

We all need Happiness

København

1254 წლამდე თურმე კოპენჰაგენი პატარა სოფელი ყოფილა, მართალია მის აღმოჩენაში ხოხბის ხელი არ ურევია, თუმცა უთუოდ არის მაში რაღაც მისტიური და ევროპის ერთ-ერთ ძველ , ულამაზეს და ისტორიულ ქალაქად უნდ ამივიჩნიოთ.
დედაქალაქი მნიშვნელოვანი საპორტო ქალაქია. იგი ცნობილია ისტორიული ნაგებობებით, პირველი კლასის მაღაზიებით, მუზეუმებით, ღამის კლუბებით, ატრაქციონებით..
ამ ქალაქზე ცნობილმა ბრიტანელმა რეჟისორმა მაიკლ ფრეინმა პიესაც კი დადგა.

კოპენჰაგენისათვის ზომიერი კლიმატია დამახასიათებელი. ზამთარი – ცივი და ნალექიანი, ხოლო ზაფხული თბილი და მშრალია. ქალაქში თოვლი იშვიათად მოდის.
დღეს კოპენჰაგენი ველოსიპედების გარეშე ვერავის წარმოუდგენია. ეს იაფი და თანაც ეკოლოგიურად სუფთა გადაადგილების საშუალება ქვეყნის მახასიატებელ ნიშნად იქცა.

ცნობილი ადამიანები :

ფეხბურთელები – მიხაელ და ბრაიან ლაუდრუპები, პეტერ შმაიხელი
მწერალი – ჰანს ქრისტიან ანდერსენი
მოგზაური – ვიტუს ბერინგი
ფიზიკოსი – ნილს ბორი

ანდერსენის მონუმენტი კოპენჰაგენში♥

დანიელები ძალიან მეგობრულები არიან.

 ფასები ევროპის სამხრეთულ ნაწილთან შედარებით მაღალია, თუმცა ცხოვრების დონე და ანაზღაურეაც-შესაბამისი.
მოკლედ, ვინც აპირებს მომავალში სასწავლებლად კოპენჰაგენში წასვლას, ან უბრალოდ მონახულებას – გილოცავთ !! თქვენ დაუვიწყარი დღეები გელით . ვინც უკვე იქ იმყოფება კი შთაბეჭდილებები გაგვიზიარეთ :):)

The little mermaid 

    The little mermaid

  

 Frederiksborg castle

Frederiksborg castle

 

 

კოპენჰაგენის მეტრო

ესეც საინტერესო ლინკები