Feeds:
Posts
Comments

Archive for November, 2010

ბევრ ბლოგსა და  ფრენდების ფეისბუქის გვერდებზე ნახავდით გაწბილებულ რეალის ფანთა თუ ბარსელონელთა ემოციით სავსე პოსტებს. მე არც ერთი ვარ და არც მეორე. თუმცა აღშბოთებულ მაყურებელთა რიგებში კი შევდივარ უთუოდ. ასეთი ანგარიში არ გამიკვირდებოდა ფარერებთან რომ განმეორებულიყო. ან თუნდაც, აფრიკის რომელიღაც ღვთისაგან მივიწყებულ ქვეყანას რომ ეჩვენებინა. მაგრამ, აი რეალი… რომელსაც ამდენი ხანი  არ წაუგია.. საკმაოდ კარგ შედეგებსაც აჩვენებდა ლიგაზე და უმაღლეს ლიგაში თამაშობს… ამ გუნდების ერთმანეთთან დამოკიდებულებას თუ გავითვალისწინებთ, ახლა წარმომიდგენია მადრიდელთა განწყობა და ვუზიარებ :შ მეტი თვალსაჩინოებისათვის წარმოვიდგინოთ თბილისის დინამოს წაგება აფხაზეთის (ყავს?) გუნდთთან.. ან თუნდაც რუსეთთან…

P.S  არ შემიძლია არ ავღნიშნო რონალდუს (ეგზომ:დ) თავხედური საქციელი, რას ერჩოდა გვარდიოლას :წუბ:

Advertisements

Read Full Post »

ბავშობიდან ჩავიციკლებოდი ერთ რომელიმე სელებრითზე და უგონოდ, გულის აჩქარებამდე ვიყავი შეყვარებული. ვაკვირდებოდი მიმიკებს,ქცევებს, ლაპარაკის მანერას და აშ. მერე ტვინს ვუბურღავდი მეგობრებს, თუ არ იცნობდნენ მის შემოქმედებას ნახეთ, ნახეთ რა მაგარია  მეთქი! დააა თუ არ მოეწონებოდათ, ვაი.. თუმცა ასეთ დროს პირდაპირ იშვიათად მიმხელდნენ შთაბეჭდილებას 😀

გმირები როგორი წარმატებითაც  მიყვარდებოდნენ,  ანალოგიურად  მათი გადაგდებაც  მალევე შემეძლო. ახლა რომ ვიგონებ, რა ენთუზიაზმით ვაგროვებდი ენრიკეს პოსტერებს და ამით ვეჯიბრებოდი კიდეც ჩემს კლასელებს, მეცინება : ) ემინემი,აკონი, შაკირა, 2ფაქი,  blue (ეს ბიჭები ახლაც კარგად მაგონდებიან : დ ტკბილ მოგონებათა სიაში მყავს შეყვანილი, ამაზე სხვა პოოსტში) ჩემი კუმირების მოკლე ჩამონათვალია.

თუმცა ისეთი კუმირებიც მყავს, რომელთაც დრო არ გასვლიათ : ბლაშ:  მაგალითად- უილ სმიტი ♥

ჩემი ყველაზე სევდიანი და ყველაზე სასაცილო გმირი ♥

ჰოლუვუდში ბოლო დროს ნიჭიერი ხალხის დეფიციტი რომააა დამეთანხმებით. უილიარდი კი  ერთი მათგანია იმ მცირერიცხოვანი მსახიობებიდან, რომელიც ერთნაირი წარმატებით მოღვაწეობს დრამატულ თუ კომედიურ ფილმებში.


ჩემი უილი, (რაღა ჩემი ,  მაგრამ იმედს არ ვკარგავ მაინც : ) 42 wlisაა .( როგორ სწრაფად გადის მართლაც წლები :დ თითქოს უილი და ბრედი ჩემს ხელში დაკაცდნენ :d  შვილს რომ ვეტყვი მე მათი თანამედროვე ვიყავითქო 😀 იუჰ :D)

 

მამის მსგავსად  პატარა სმიტმაც მალევე დაიმსახურა ხალხის სიყვარული


რაც შეეხება ფილმოგრაფიას, სუბიექტური ვიქნები და  მისი შემოქმედების მიმოხილვას seven pounds-ით დავიწყებ ♥

Seven poundsეს არის ერთ-ერთი საუკეთესო დრამა, სადაც პარტნიორობას როზარიო დოუსონი უწევს.  საკუთარი გამოცდილებას გაგიზიარებთ და გეტყვით, რომ მისი ყურებისას ცრემლებს ვერ შეიკავებთ 🙂 მოკლედ, სანამ ჯადოსნურ GOM player-ს დააწკაპუნებდეთ, “პლატოკების” მომარაგება არ დაგავიწყდეთ

 

 

The  Pursuit of Happyness ბიოგრაფიული დრამა, მარტოხელა მამაზე, რომელიც დაბრკოლებების მიუხედავად ცდილობს იზრუნოს შვილზე და ამისათვის ძალა არ დაიშუროს. შესანიშნავი ფილმი სევდიანი განწყობითა და იმედიანი დასასრულით ♥♥

Hancock ფანტასტიკა, სადაც ზებუნებრივი ნიჭით დაჯილდოებული უსახლკარო ჰენკოკი ცდილობს იმიჯის გამოსწორებას. მხიარული და სასაცილო უილი შარლიზ ტერონთან ერთად  ახალი სუპერგმირის ძიებაში.

 

 

Hitchევა მენდესი უწევს პარტნიორობას კომედიურ  ფილმში ჰიტჩი, ამბიციური ჟურნალისტისა და შარლატანის ტანდემი ♥♥

დასასრულს, ხალისიანი განწყობისათვის,  90-იან წლებსაც გადავხედოთ და მაშინდელი ჰიტ-პარადების  ლიდერი კლიპი – Getting Jiggy With It გავიხსენოთ

 

 

არანაკლებ წარმატებული კლიპი-მაიამი, სადაც მშვენიერი  ევა მენდესიც მონაწილეობს

 

Read Full Post »

ზამთრის დადგომამ მეც გამაზარმაცა.

ბლოგოსფეროში შემოსვლა ენთუზიაზმით დავიწყე, მაგრამ მერე..მალევე ჩაქრა. საკუთარი თავი და მასში ჯერ კიდევ არსებული სინდისი რომ არ შემაწუხებდეს ამ ყველაფერს ცხოვრების გაძვირებას დავაბრალებდი, მაგრამ ფაქტი ერთია – აზროვნებისა და სუნთქვის ამზომი ჯერ არ გამოუგონებიათ. ასე რომ სრულიად საქართველოს მოსახლეობავ, ისარგებლეთ ამ დროებითი თავისუფლებით. თორემ მალე ბიუჯეტი კვლავ შესავსები გახდება და მერე.. მერე ვინ იცის..

ბოლო დროინდელი მოვლენები მაიძულებენ ჩემი პოზიციური შეხედულებები რადიკალური კუთხით შევცვალო. უკვე ვნანობ კიდეც,  ჩემი ქალაქის მერად გიგი რომ ავირჩიე. მჯეროდა მისი. ახლაც მახსოვს, როგორ მიხაროდა საარჩევნო უბანში მისვლა და რა გულის ფანცქალით შემოვხაზე  5, ჩემი პირველი ხმა საქართველოს მომავლის შეცვლას მოვახმარე,  პროგრესის მოლოდინში კი ისე რეგრესირდა  ქვეყანა, გონზე მოსვლაც კი ვერ მოვასწარი.

ჩვენი ქვეყნის უბედურება იცით რაშია? ბევრს ვლაპარაკობთ და არაფერს ვაკეთებთ. “რამე გვეშველება?” ეს ფრაზა უკვე ჩვევად გადაექცა საზოგადოებას და რეაქცია მხოლოდ მხრების აჩეჩვით შემოიფარგლება.  ვაღიაროთ, ჩვენ, პოლიტიკის არაფერი გვესმის. არც მოქალაქეობრივი თვითშეგნება გვაქვს განვითარებული. ქვეყნის ბედს ერთი-ორ ჩინოვნიკს ვანდობთ და მერე ყველა  უბედურებას მას ვაბრალებთ.  ადვილია სახლში თბილად კოტრიალი და  კრიტიკა.  ერთმა გონიერმა ადამიანმა მითხრა, ქვეყანაში ოპოოზიციას საზოგადოება ქმნისო. და მართალიცაა. აქამდე მეც დაუსრულებრივ ვწუწუნებდი ოპოზიციის უსუსურობაზე. ახლა კი ჩემს უსუსურობაშიც დავრწმუნდი.

ერთმა უცხოელმა მეგობარმა მკითხა, თქვენს ქვეყანაში სულ აქციებია და რატომ არაფერი იცვლებაო. მე მაშინ არაფერი ვუთხარი,  რას ვუპასუხებდი? დაბრმავებული ვიყავი 5იანებით. ახლა? ახლა ვეტყვი, რომ ჩვენ საფრანგეთისგან განსხვავებით ცივილიზებულ ერობაზე გვაქვს პრეტენზია და მხოლოდ მშვიდობიანი აქციებით შემოვიფარგლებით, აბა რა საკადრისია, ველურები ხომ არ ვართ, ფრანგებსავით, მანქანები და შუშები ჩავამსხვრიოთ?  შედეგი… შედეგი ისაა, რომ ჩვენ ვყეფთ, ქარავანი მიდის. აი საფრანგეთში კი მთავრობა პენსიონერებს გადაყვა. ჩვენთან? რამდენი რამე უნდა მოხდეს რომ ხალხმა ხმა ავიმაღლოთ? ოღონდ ოპოზიციის წისქვილზე არ ვასხავ წყალს. უგუნური ოპოზიციის გამოა რომ საზოგადოებას რწმენაც აქვს დაკარგული.

P.S ვიცი ამდენი პოლიტიკა მოგბეზრდათ , მაგრამ ეს ჩვენი რეალობაა  და მეც ვეღარ მოვითმინე ჩემი აზრი არ გამომეთქვა  ამასთან დაკავშირებით:(

Read Full Post »